ข้าวขาหมู

เรื่องที่ท่านกำลังจะได้อ่านเป็นเรื่องที่แต่ขึ้นไม่เกี่ยวข้องกับหน่วยงานหรืออะไรก็ตามที่อยู่ในหัวของท่าน

ข้าวขาหมูหน้าปากซอยถือว่าเป็นข้าวขาหมูขั้นเทพที่มีลูกค้ามันยืนรอต่อคิวสั่งกันกว่าจะได้ต้องไปยืนรอในเซเว่นหน้าปากซอยหลบร้อนกันเลยทีเดียว โดยเฉพาะวันทำงานที่พนักงานจากกรมประชาสัมพันธ์และกระทรวงการคลังที่อยู่ถนนด้านตรงกันข้ามจะแห่กันเข้ามากินหรือสั่งไปหลายๆกล่องขึ้นไปกินบนออฟฟิส บ่ายวันหนึ่งหลังจากทำธุระที่ธนาคารข้างกระทรวงการคลัง เลยแวะเข้าไปทานดูสักหน่อย อร่อยมาก!!! แต่ละคำแทบละลายไปในปาก ทานไปพยามเคียวมากๆจะได้รับรสชาติข้าวขาหมูเทพนานๆ ตอนคิดตังก็เลยถามถึงเรื่องวัตถุดิบหมูชั้นเลิศที่ใช้ทำข้าวขาหมูเทพ แม่ค้าก็ตอบอายๆว่าแหมๆ ก็หมูทั่วไปนิแหละจ๊ะ ไอ้ร้านที่อยู่ข้างๆได้ยินก็ตอบแทนว่าหมูธนาคารไทยพานิชไง แม่ค้าขายข้าวขาหมูก็สะดุ้งเฮือกแล้วหันไปจ้องเจ้าคนตอบแทนตาเขียว ไอ้เราก็งงอะไรฟะหมูธนาคารไทยพานิช เลยฉุกคิดได้ว่าตอนเข้าไปทำธุนะมันมีกลิ่นอย่างกับน้ำยาอาบศพ ตอนแรกคิดว่าเป็นกลิ่นน้ำยาถูพิ้น อ่าวนิธนาคารไทยพานิชมีการอาบศพด้วยหรอ?? หลังจากนั้นเลยกลับไปที่รถที่จอดอยู่ในธนาคาร เจอกับคนขายไอติมเจ้าประจำก็ถามเค้าเกี่ยวกับธนาคารลึกลับนิ แกตอบมาเสียเบาๆว่ารู้ไหมธนาคารเนียมีวิธีจัดการพวกลูกหนีที่ทำหนีเสียยังไง ... แกทำหน้าหลอนๆแล้วเอาหัวแม่โป้งขีดเป็นเส้นตรงแนวนอนที่คอ แกเสยหน้าไปทางลานจอดรถด้านในตัวธนาคาร แล้วแกก็ว่า มันจับขนเข้าด้านหลังเนียแหละ ส่วนที่ขายไม่ได้ก็เอาฟอมาลียอาบไว้ก่อนแล้วค่อยขนไปพร้อมกับรถขนเงินไปทิ้ง ไอ้คลังเก็บเงินของสาขาเนียกว่าครึ่งเป็นชิ้นส่วนคน คนขายไอ้ติมทำหน้าโหมดเล่าหนังผีแล้วพูดแทบจะกระซิบไปแล้ว พอฟังแกโม้เสร็จเลยถามแกว่าที่เล่ามาว่าส่วนที่ขายไม่ได้ก็เก็บไว้แล้วขนไปทิ้งส่วนที่ขายได้ละ ไปขายให้ใครเค้าจะเอา แกก็ว่าร้านข้าวขาหมูตรงข้ามละ เจ้าประจำ !!!???